Անի Հովակ

Անի Հովակը ծնվել է 1989 թվականին Երևանում։ Ավարտել է Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան, որտեղ ստացել է երաժշտական կրթություն։ Արվեստը նրա կյանք է մտել անսպասելիորեն, հասուն տարիքում՝ ինչպես հանկարծակի առաջին համբույրի հուզմունքը. այնքան ուժեղ հանդիպում, որ արթնացրել է այդ պահը կրկին ու կրկին վերապրելու խորը էմոցիոնալ կարիքը։ Անիի համար առանց հույզերի ապրելն անհնար էր. արվեստը դարձավ անհրաժեշտություն, ոչ թե ընտրություն:

Ստեղծագործությունը շուտով դարձավ նույնքան կարևոր, որքան շնչառությունը։ Իր աշխատանքի միջոցով Անին զգում է ինչպես էմոցիոնալ վերելքներ, այնպես էլ անկումներ՝ կյանքը վերածելով գույների, հյուսվածքների և նյութերի: Յուրաքանչյուր գործ կրում է խորը ոգեշնչող հոգի՝ ձևավորված էմոցիաների նկատմամբ նրա զգայունությամբ և նյութերի հետ ինտուիտիվ հարաբերություններով:

Անիի ստեղծագործության հիմքում հոգիների փոխանակությունն է՝ անկեղծ, էմոցիոնալ երկխոսություն արվեստի գործի և հանդիսատեսի միջև։ Նա ձգտում է հուզել իր հանդիսատեսին անկեղծության միջոցով՝ արտահայտելով նուրբ զգացմունքներ և ներքին վիճակներ՝ կյանք հաղորդելով անսպասելի ձևերին։ Կոպիտ առարկաները, դեն նետված տարրերը և նույնիսկ ժանգոտ մետաղը վերածվում են հույզերի արտահայտիչ կրիչների։ Նյութի արժեքն ինքնին անկարևոր է. կարևորն այն միասնությունն ու ոգին է, որը նա ներդնում է յուրաքանչյուր աշխատանքում՝ արտացոլելով վերածնված պատմություն:

Անիի գեղարվեստական լեզուն արմատացած է խորը հույզերի և կարեկցանքի մեջ։ Նրա հիմնական սկզբունքներից մեկը շրջակա միջավայրի գիտակցումն է՝ դեն նետված նյութերին երկրորդ կյանք տալը և այն վերականգնելը, ինչը ժամանակին համարվում էր թափոն։ Փոխակերպման այս գործողությունը և՛ գեղագիտական, և՛ փիլիսոփայական է՝ արտացոլելով նրա բուժելու, վերականգնելու և վերաիմաստավորելու ցանկությունը:

Գույների և խառը տեխնիկաների հետ տարիների փորձարկումներից հետո Անին մշակեց կրկնվող թեմատիկ աշխարհներ, որոնք կենտրոնացած էին Ձկան և Աղջկա վրա:
Ձուկը խորհրդանշում է խորը մաքրում, թարմացում և ինքնաբուժում:
Աղջիկը ներկայացնում է նուրբ էմոցիոնալ վիճակներ և կանացի զգայունություն, որոնք կյանքի են կոչվում արտահայտիչ գույնի և հյուսվածքի միջոցով։ Այս աշխատանքները գրեթե խոսակցական են թվում, ասես դիտողը կարող է ուղղակիորեն շփվել դրանց հետ: Աշխատանքների այս զարգացող շարքը հայտնի դարձավ որպես «Աղջկա տրամադրություն», որն այժմ ճանաչված է որպես Անիի ստորագրության թեմա:

Ֆիգուրատիվ սկզբից մինչև աբստրակտ արտահայտություն՝ Անիի աշխատանքը շարունակում է ընդլայնվել ազատության և էմոցիոնալ ինտենսիվության մեջ։ Վերօգտագործված նյութերը, բազմաշերտ հյուսվածքները և բնազդային գունային հարաբերությունները միախառնելով՝ նա հեռացնում է պայմանական ներկայացումը և թույլ է տալիս, որ հույզը, կոմպոզիցիան և ոգին ուղղորդեն յուրաքանչյուր ստեղծագործություն։ Նրա աշխատանքները տեխնիկապես կատարյալ են, սակայն էմոցիոնալ առումով հում՝ առաջացնելով ուժեղ անձնական արձագանքներ:

Իր վիզուալ արվեստի պրակտիկայի կողքին Անի Հովակը նաև տաղանդավոր դասական երգչուհի է։ Նա հանդես է գալիս Երևանի «Հովեր» կամերային երգչախմբի հետ և ելույթներ է ունեցել Եվրոպայի տարբեր վայրերում՝ ավելի հարստացնելով իր գեղարվեստական ինքնությունը ձայնի և կատարման միջոցով:

 

Այսօր Անի Հովակը համարվում է Հայաստանի ամենահեռանկարային զարգացող աբստրակտ նկարիչներից մեկը. մի արվեստագետ, ով նշում է անհատականությունը, ընդունում բազմազանությունը և շարունակում է հույզերը և նյութը վերածել հզոր ժամանակակից արտահայտության: