Սերգեյ Խաչատրյանը, ծնված 1950 թվականին Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղում, հայ անվանի նկարիչ և բանաստեղծ է։ Խաչատրյանի՝ արվեստի հանդեպ սերը սկսվել է վաղ մանկությունից՝ նրան առաջնորդելով դեպի գեղարվեստական որոնումների մի ամբողջ կյանք: 1975 թվականից նա բնակվում է Երևանում, որտեղ դարձել է Հայաստանի նկարիչների միության ակնառու անդամ և հարգված գործիչ «Նոր Նորքի մտավորականներ» հասարակական կազմակերպությունում:
Խաչատրյանը, որը նաև հայտնի է որպես «Սերխաչ», հայտնի է իր պոետական արտահայտչականությամբ. նա հեղինակել է «Եղության զարկը» (245 էջ) բանաստեղծությունների ժողովածուն, ինչպես նաև բազմաթիվ բանաստեղծություններ և պատմվածքներ, որոնք հրատարակվել են հայ գրական ամսագրերում, ինչպիսիք են՝ «Նորքը», «Գարունը», «Նարգիզը» և «Կանչը»։ Նրա ստեղծագործությունների վրա ազդել են հայ մանրանկարչությունը և նրա գյուղական արմատները՝ հաճախ արտացոլելով մանկության գյուղի լեռների և մարդկանց հիշողությունները: Յուրաքանչյուր ստեղծագործության մեջ կարելի է տեսնել հայկական մշակույթի և նրա ժողովրդի իսկական ոգին՝ փոխանցված հարուստ գույներով և նոստալգիկ թեմաներով:
Սերխաչը բազմակողմանի նկարիչ է, որն աշխատում է տարբեր ժանրերում՝ գյուղական բնապատկերներից մինչև աբստրակտ գործեր։ Նրա աբստրակտ ստեղծագործությունները, որոնք նա նկարագրում է որպես «գույների երգեցողություն», առանձնահատուկ ուշագրավ են իրենց ինքնաբուխությամբ և խորությամբ, որոնք ստեղծվում են ինտուիտիվ կերպով՝ առանց գիտակցական միջամտության: Արվեստի նկատմամբ իր անկեղծ մոտեցման համար շատերի կողմից հիացած՝ նա 2000 թվականից ստեղծել է ավելի քան 2500 ստեղծագործություն։ Նրա աշխատանքները լայնորեն գնահատվում են ամբողջ աշխարհի հայկական սփյուռքի համայնքներում և հավաքածուների մաս են կազմում Բրյուսելում, Կեմերովոյում, Նովոսիբիրսկում, Երևանի Զորավար Անդրանիկի թանգարանում և բազմաթիվ մասնավոր հավաքածուներում:
Ավելի քան քսան ցուցահանդեսներով, այդ թվում՝ մի քանի միջազգային ցուցադրություններով, Սերգեյ Խաչատրյանը շարունակում է անջնջելի հետք թողնել հայ արվեստի աշխարհում։